Naj
Met de boot kwamen we aan bij de punt van het eiland. De zon gloeide, het was droog en heet. Er stonden bosjes met naaldbomen. We moesten naar Naj, een dorpje verderop. De bewoners van Naj hebben een visnet dat precies over het dorp gelegd kan worden, zo groot is het en met ook precies dezelfde vorm. Met dat net gaan ze altijd vissen in zee, zodat het hele dorp genoeg te eten heeft.
We raakten de weg kwijt en klopten ergens aan om de weg te vragen. Een kleine vrouw met grijs haar en een bruinverbrand, gerimpeld gezicht deed open. Het was moeder Martha, die tien talen spreekt. Ze begon eerst in het Russisch, wat ik moeilijk kon volgen. Toen ze dat merkte, schakelde ze gelukkig over op het Nederlands.
We mochten bij Martha het internet op om met Googlemaps Streetview te zien hoe we moesten lopen. Ze had ook een gewone kaart, en met de kaart naast de computer keken we hoe de route er uitzag. Je kon met de Streetview goed zien dat sommige straten, ook de grote doorgaande weg, halverwege ineens opgebroken waren, met grote vrachtwagens die de doorgang blokkeerden. Barse Grieken stonden klaar om iedereen die hun niet aanstond tegen te houden.
Moeder Martha legde uit: de straat waaraan haar huisje lag was vernoemd naar een Italiaanse politicus die hier een partij had opgericht. Dat mocht eerst niet, maar toen het gelukt was, stemde bijna het hele dorp op hem. De rest van het eiland was Grieks, en nu waren er gemene vetes en conflicten tussen de dorpen.
We bedankten Martha en gingen op weg naar Naj. De weg klopte helemaal met googlemaps. Onderweg zagen we kinderen die naar ons zwaaiden. Ze herkenden ons nog van net, toen we met Googlemaps streetview door hun straat waren gekomen.
ben je weer terug? je bent weer helemaal terug!