De slaapdienst
Nadat ik vannacht al een paar uur wakker had gelegen, stond ik op en zocht op het prikbord het nummer van de slaapdienst. Het stond op een van de briefjes gekrabbeld. Ik pakte mijn vaste telefoon, gooide met het veel te lange snoer dat altijd in de knoop zit nét niet mijn modem uit de kast, en belde het nummer. Ze hadden het druk, zeiden ze, maar er zou binnen een half uur iemand komen.
Ik wachten.
Ik had geluk, na vijf minuten was het mannetje er al. Hij had een grote koffer mee, die hij voortvarend op de grond neerlegde en openklapte. Er zaten grote bordkartonnen puzzelstukken in met fragmenten van afbeeldingen erop.
Je moet je nooit te opzichtig bemoeien met het werk van mannetjes die langskomen om je te helpen, maar ik wilde wel weten wat er op die afbeeldingen te zien was. Ik keek dus beleefd met een oog het mannetje aan, terwijl ik met het andere in de koffer tuurde. Het leken stukken van portretten van mijzelf te zijn, maar het zat allemaal doorelkaar.
Het mannetje haalde het bovenste puzzelstuk uit de koffer, en las een vraag voor van het labeltje dat eraan vast zat. Ik keek hem niet-begrijpend aan. Hij verontschuldigde zich, kennelijk dacht hij dat ik zijn vraag onbeschoft vond.
De methode van de slaapdienst bestond daaruit, begon hij uit te leggen, dat men de wakkerligger moest interviewen, om hem of haar zo te helpen de gedachten in de goede vorm te draperen. Bij wakkerliggers zijn de gedachten namelijk meestal in de war en dat leidt tot storingen. Als je niet oppast valt de hele binnenkamer omver en dan is de dienst de hele nacht bezig om alles weer op te ruimen. Vaak lukt dat niet eens, dan zijn ze nog niet klaar als de wekker gaat, en dan wordt het dagwerk.
Aan de grauwe teint van zijn gezicht te zien was hij vaak de klos met dat overwerk.
Het mannetje stelde zijn vraag nog eens. Het ging over wat ik wilde, in de toekomst enzo. Ik begon aan een antwoord, maar zo makkelijk was dat niet. Dus ik ging eerst eens nadenken over wat ik ook alweer wil. Ik stak mijn hoofd onder mijn kussen om me beter te kunnen concentreren.
Ik kwam er nog niet helemaal uit, maar toen ik de eerste helft van mijn antwoord wilde gaan vertellen, bleek het mannetje zelf in slaap gevallen te zijn.
Ik liet het maar zo, want ik was zelf inmiddels ook best moe geworden. Ik trok mijn dekbed weer over mijn hoofd. Ik droomde dat ik een grote kam had waarmee ik mijn gedachten uit de klit haalde. Toen ik later nog eens ging kijken, zag ik het mannetje niet meer. De koffer was ook weg.
